وسپ بر خلاف آنچه تصور میکنید، کاملا ایرانی و ایده ای از سوی مادر سه فرزند است.
سهیلا، به وسپ کردن فکر کرد و ماه ها با این ایده زندگی کرد. ابتدا اسمی براش نداشتیم. تا اینکه علیرضا دست به کار شد و تمام مستندات فرهنگی و زبانی رو بررسی کرد.
علیرضا حتی به فرهنگستان زبان فارسی هم رفت تا کلمه ای که بهش فکرکرده بودیم رو به واقعیت نزدیک کنه.

وسپ، گویشی محاوره ای از ریشه وز به معنی تقدیم کردنه.
کاری که ما میکنیم در راستای هدف ابراز محبت و رواج مهربانیه و ما ابتدا میخواستیم اسم ایده و کارمون رو وزینو بزاریم. ولی با خودمون فکر کردیم چرا یک کلمه جدید نسازیم.

وسپ!

ما با وسپ داریم زندگی میکنیم.
محمود از حالا به فکر سفرهای کاری بین المللیه. از تهران به دبی، از دبی به پاریس، از پاریس به نیویورک، از نیویورک به کلکته، از کلکته به پکن و از پکن به ریودوژانیرو ….
محمود میگه باید از همین حالا به جهانی که همه دارند وسپ میکنند فکر کنیم.

وسپ کردن دیگه ایده نیست، یک روشه.

وقتی که میگیم وسپش کن، یعنی تقدیمش کن.
آره 🙂
به همین راحتی.
وسپ کردن سه مرحله است. یک دو سه
خواسته و آرزوت رو بگو – به اشتراک بزار – منتظر باش تا بهش برسی
یک – دو – سه … وسپ شد.